منزل هفتم: الهی سپاس

منزل ششم: الهي بي سر و سامانم امشب

الهي

راز دل را نهفتن دشوار است و گفتن دشوارتر.

الهي

چگونه خاموش باشم كه دل در جوش و خروش است،

الهي

اگر ستّار العيوب نبودي، ما از رسوايي چه مي‌كرديم؟

الهي

صبرم ده ، صبر بر تهمت و افترا و زبانم را در مقابله به مثل با بدي و اتهام لال گردان

الهي

همه گوينده بده، من گويم بگير.

الهي

بي سر و سامانم امشب.

الهي...

اي صورت پهلو به تبدل زده! اي رنگ
من با تو به دل يكدله كردن، تو به نيرنگ

...

من رستم و سهراب تو! اين جنگ چه جنگي است
گر زخم زنم حسرت و گر زخم خورم ننگ

يك روز دو دلباخته بوديم من و تو!
اكنون تو ز من دل‌زده‌اي! من ز تو دلتنگ(فاضل نظري)

منزل پنجم: الهي حجاب‌ها از راه بردار

الهی

بر رخ از خجالت گرد داریم و در دل از حسرت درد داریم و روی از شرم گناه زرد داریم، اگر بر گناه مصرّیم، بر یگانگی مقرّیم.

الهی

در دلهای ما جز تخم محبت مکار و بر جان های ما جز باران رحمت مبار.

الهی

 به لطف ما را دستگیر و پای دار که دل در قرب کرم است و جان در انتظار و در پیش حجاب بسیار.

الهی

 حجاب‌ها از راه بردار و ما را به ما مگذار.

الهی

عیب و آزار من مجوی که آب کرم باز ایستد از جوی، قصه‌ی دوستان دراز است زیرا که معبود بی‌نیاز است.

الهی

با غم و حسرتم و بی تو به حیرتم، در زندان محنتم، بسته‌ی مشیتم.(خواجه عبدالله انصاري)

الهي...

در گذر از عاشقان رسيد به فالم
دست مرا خواند و گريه كرد به حالم

روز ازل هم گريست آن ملك مست
نامه تقدير را كه بست به بالم

مثل اناري كه از درخت بيفتد
در هيجان رسيدن به كمالم

هر رگ من رد يك ترك به تنم شد
منتظر يك اشاره است سفالم

بيشه شيران شرزه بود دو چشمش
كاش به سويش نرفته بود غزالم

هر كه جگرگوشه داشت خون به جگر شد
در جگرم آتش است از كه بنالم (فاضل نظري)

منزل چهارم: الهی عاقبت چه خواهد شد؟

منزل سوم: الهی گریانم

الهی

چون یتیم بی‌پدر گریانم. درمانده در دست خصمانم. خسته از گناهانم و زخویشتن

نالانم. خراب عمر و مفلس روزگار.

الهی

آنکه را عشق نیست ارزش چیست؟

الهی

دانی که بی تو هیچکسم.دستم گیر که در تو رِسم.به ظاهر قبول دارم به باطن

تسلیـم نه از خصـم بـاک دارم و نه از دشمن بیـم.اگر دل گـوید چرا؟ گـویم سر

افکنده‌ام و اگرعقل گوید چرا؟ گویم که من بنده‌ام.

الهی

هر کس بر چیزیست و من ندانم بر چه ام. بیمم آنست که کِی دانسته شود که من کیم؟

الهی

ای که گره هر دشواری به دست تو مي‌گشايد و ای که تندی هر سختی به لطف تو مي‌شکند و راه بيرونشو به سوی آسايش و گشادگی از تو درخواست مي‌گردد

نصیب این بیچاره از این کار همه درد است، مبارک باد که این درد مرا سخت درخوراست. بیچاره آنکس که از این درد فرد است، حقا که هرکه بدین درد ننازد ناجوانمرد است.

الهي...

راحت بخواب اي شهر! آن ديوانه مرده است
در پيله ابريشمش پروانه مرده است

در تُنگ، ديگر شور دريا غوطه‌ور نيست
آن ماهي دلتنگ، خوشبختانه مرده است

يك عمر زير پا لگد كردند او را
اكنون كه مي‌گيرند روي شانه، مرده است

گنجشكها! از شانه‌هايم برنخيزيد
روزي درختي زير اين ويرانه مرده است

منزل دوم: الهي سرگردانم

منزل اول: الهي ناتوانم

الهى
 خودت آگاهى كه درياى دلم را جزر و مد است. ‏يا باسط بسطم ده و يا قابض قبضم كن.
الهى
 دست‏با ادب دراز است و پاى بى ادب، يا باسط اليدين بالرحمة خذ بيدى.
الهى
 بسيار كسانى دعوى بندگى كرده‏اند و دم از ترك دنيا زده‏اند، تا دنيا بديشان روى آورد جز وى همه را پشت پا زده‏اند اين بنده در معرض امتحان درنيامده شرمسار است‏بحق خودت ثبت قلبى على دينك.
الهى
 ناتوانم و در راهم و گردنه‏هاى سخت در پيش است و رهزنهاى بسيار در كمين و بار گران بر دوش يا هادى اهدنا الصراط المستقيم صراط الذين انعمت عليهم غير المغضوب عليهم و لا الضالين.
الهى
 از روى آفتاب و ماه و ستارگان شرمنده‏ام از انس و جان شرمنده‏ام حتى از روى شيطان شرمنده‏ام كه همه در كار خود استوارند و اين سست عهد ناپايدار. (علامه حسن زاده آملی)

الهی...

بی قرار توام و در دل تنگم گله‌هاست

آه بی تاب شدن عادت کم حوصله‌هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله‌هاست

" او " آمد

به نام او كه مي‌دانم تنهايم نمي‌گذارد

حدود يك ماه پيش بود كه رفتيم. اوايل ماه صفر. ‌در مفاتيح ديدم كه در ابتداي آداب ماه صفر نوشته كه اين ماه نحوست دارد. شايد اين رفتن به دليل نحوست اين ماه بود.

تصميم گرفتم كه برگردم. شب اول ربيع الاول. دوستي گفت پاسخ رفتن ماندن است.

و تصميم گرفتم كه برگردم...

با خداي خود عهد بستم كه چهل منزل با او درد دل كنم كه اين چله‌ها گشايش دردهاست.

برگشتم كه بگويم خداپرستم نه گوساله پرست. 

برگشتم كه .....

برگشتم به اميد برگشتنت.